به خاطر تو!
به خاطر توست اینکه دوباره می آیم، بخاطر توست که رنج سفر به جان می خرم و می آیم که بمانم. با تمامِ سختی ها و سخت جانی ها، با همه ی دردها و زخم ها... و پُرم مثل همیشه، از کلماتی که به بازی گرفته اند دنیا را، آنقدر پُر که عن قریب لبریز شوم از تمامِ سال هایی که گذشت.
اما هر بار که می خواهم از ساعت یازده، چهارده بهمن بنویسم، جانِ دستانم می ایستد، ذهنم قفل می شود و مات می مانم. شاید از شگفتی آفرینشی از هیچ است که ناتوان می شوم..شاید از بهت تمامِ جهان، از جهان است که... اما این بار به هر اصراریست صبا را نشانده ام پای حروفی که دارند قِصر در می روند و گفته ام که بنویس تمام آنچه را که نمی توانی...
اما نمی شود!
اما هر بار که می خواهم از ساعت یازده، چهارده بهمن بنویسم، جانِ دستانم می ایستد، ذهنم قفل می شود و مات می مانم. شاید از شگفتی آفرینشی از هیچ است که ناتوان می شوم..شاید از بهت تمامِ جهان، از جهان است که... اما این بار به هر اصراریست صبا را نشانده ام پای حروفی که دارند قِصر در می روند و گفته ام که بنویس تمام آنچه را که نمی توانی...
اما نمی شود!
من قادرم از هر چیزِی بنویسم جز امروز...
شاید به قول پری ناز این لج و لجبازی ها ریشه در سال ها دوستی دارد. شاید!
شاید به قول پری ناز این لج و لجبازی ها ریشه در سال ها دوستی دارد. شاید!
پس به رسمِ این همه سال رفاقت:
* تولدت مبارک صبا*
* تولدت مبارک صبا*
+ نوشته شده در ۱۳۹۲/۱۱/۱۴ ساعت ۱۰ ق.ظ توسط رادیکال
|
