همیشه که نمیشه من حرف بزنم و تو گوش کنی ...

همیشه که نمی شه اول من شروع کنم ...

این بار می خوام فقط گوش بدم ...

حالا تو  بگو !  هر چی که دلت می خواد !

می خواهم از چشم های تو

خودم را حظ کنم

زیباتر نگاه کن

تنی که به چشم هایت تن داده

لای هیچ پلکی به هم نخورده

زیباتر ...

                  *

این تن هر چه حفر می شود

عمیق تر می شوی

تا انجماد دستهایت

روی تنم

تا استخوان هایم

رعشه بگیرم

برسم به زنی که دفن شده در من

می خواهد ا ز چشم هایت بیرون بزنم .

- نگار السادات حسینی -

منتظر نظرات ارزشمند شما هستم  .

                   * * *

هواي ديدنت

سرد مي شود

پيش از آنكه

              چشمه اي بجوشد

رد لخت پاهام

در داغي اين همه سرعت

زيادي مي كند،

آرام

روي صورت سنگي زمين

زمانه پس مي گيرد

                    تا پيش بيفتم

جلوتر از آنكه

چشم به راهم شوي

- پری -

گاهی ممکنه یه (دو بیت) آینده ی متفاوتی داشته باشه  مثلا به یه غزل تبدیل بشه یا حتا در آینده ای دورتر به چیزی که فعلا وجود نداره  ...

***

در خود نشسته ای وفقط ، فکر می کنی

سنگین و سرد و بی حرکت ، فکر می کنی

در نقطه ای مقابل من ، ایستاده ای

دائم به فکرهای غلط ، فکر می کنی

این سمت  اتفاق تو من ایستاده ام

اما همیشه از سر خط ، فکر می کنی

گاهی چه سنگدل ، وَ چه خود خواه می شوی

وقتی به من برای خودت ، فکر می کنی

- نگار السادات حسینی -

 جهت تقدیر از مهمان نوازی شاعران کرج و لطفی که دوستانم در وبلاگ انجمن شعر آئینی موعود  به من و شاعران قزوین داشته اند این غزل رو کامل و صحیح تقدیم می کنم به ...

 روی دیوار غلت می خورد

 من روی ابرها

 با گوسفند های شبم بازی می کنم

 یک

 دو

 ...

 هزار و دو

 ...

 روی قاب دیوار خوابت برده .

- صبا -

نگار حق داره تويه  ثبت موقت گلایه كنه كه بقيه به روز نكردن و يه ظهر گرم اونم  تو قزوين !!! به روزكنه و من هم حق دارم از توتمی های مهربان ، مخصوصا الهام یزدی ها ی عزيز( دبير انجمن ادبي توتم ) كه براي بار دوم مهمونم كرد و راديكال ( 2-4 ) را  به  حوزه هنري رشت برد تا با طاهره كوپالي عزيز، آرش عليزاده و رضا نيكوكار گرامي  و... خارج از اين صفحه ي مجازي  ديداري  داشته باشیم صميمانه تشكر كنم وقول بدم مزه ي ژامبوني كه تو جنگل مهمونم كرد مادامي كه به دندون مصنوعي متوسل  نشدم زير دندونم باقي بمونه.

- صبا -

                                                                 * * *                                               

 مردي كه تا هميشه ي هر روزه ، بوده ، هست

در فكر  ِ ...   يا  رسيدن  از  اين  ارتفاع   پست

يا  شكل تازه اي  كه  خودش  ر ا ،  نشان دهد

در شاخه هاي درهم  و  فرسوده ،  بُرده دست

بالاتر از  زمين ،   به  بلنداي   يك   نگاه

اينجا  انار  سرخ  قشنگي  ...   وَ  مرد  مست ـ

دلسرد و خسته  از نرسيدن ...  وَ -  بي خيال -

اصلن نمي شود كه تو را... شاخه اي شكست -

افتاد  و ،  هر چه  توي  دلش  تكه  تكه  شد

از خواهشي كه ساده فقط خواست ، دل نبست

*

تنها ،  انار  سرخ   ترك  خورده اي  ،  هنوز

در  انتهاي شاخه ي خشكي ، نشسته است .

 - نگار -

صبح روز شنبه 27 مرداد، خسته از يه مسير طولاني به شيراز رسيديم ، پنج نفر بوديم به همراه يه سرپرست ، به عنوان شاعران برگزيده در چهارمين جشنواره سراسري شعر بسيج از قزوين به شيراز دعوت شده بوديم .

 افتتاحيه ، شعر خواني ، زيارت و نماز جماعت در شاهچراغ ، شب شعر در كنار مزار سعدي ، بازديد از تخت جمشيد و برنامه ي نور و صدا كه واقعا زيبا و با شكوه بود ، و حافظ و يك ديوان عشق.

بهترين خاطره ، ديدن دوستان آشنا و ناآشنا بود ، از زنجان حسن پاكزاد و سعيد توكلي ، از گيلان شاعران بسياري از جمله رضا نيكوكار و ... ، و عبدالحسین انصاری و زهرا بیابانی عزیز و دوستان ديگري كه مجال نام بردن از همه ي آنها نيست .

شعر خواني و نشست دوستانه اي كه به دعوتِ شاعران قزوين ، ساعت 12 شب يكشنبه۲۸ مرداد در محوطه ي باز هتل برگزار شد ، وتا حدود ساعت2 شب ادامه داشت ، شاعرانه ترين شب شعر شيرازي ما بود . از همينجا يه بار ديگه از همه ي شاعراني كه با وجود خستگي و برگشت  دير وقت از تخت جمشيد در نشست دوستانه ي ما شركت كردند تشكر مي كنم ، به خصوص از شاعراي خوب و صميمي همدان .

صبح روز دوشنبه 29 مرداد،اختتاميه و اهدا جوايز .ساعت 3۰/2 ظهر با دستانی پر از هدیه

و خاطره به طرف قزوين حركت كرديم  .

                                                    - نگار -

(۱)

سفسطه می بافم

فلسفه از این عشق،هگل زده نکندم   خوب است

فرصت ابراز را به من بده

دیگر مدینه ام فاضله نیست

بازسازی شده ام-شکل منطق ات-

سایه ام برهان است

سبقت گرفته ام از نیچه حتمن

که بیخ تفکرم

نشسته ای خودت را گریه کنی!

ایده می شوی ام، بی تکلیف

ضمیرت    ذهن ام را

می گیری ام به شلاق

-بی حاصل-

درون دو راهی استدلال!

(2)

ابتدای این خط

عشقی که یک سویه پرت می شود از حدقه ام بیرون    به سوی ات

موبه مو می آویزدم به تو

مقصر نمی توانم باشم    نبش نبودن ات

ندانسته ریخته ام به بودن ات

بطور حتم باید می فهمیدی

چند اردی بهشت دلتنگ ات می شدم باید    که نشدم

چند ارتفاع پیاده روی باید می کردم بی اعتناعی ات را   که نکردم-

نفهمیدی-

نقطه سر خط

 ته نشین دارم می شوم

 ته

 نشین

توی انگیزه ی همین التماس،

بی خیال اخم و تخم هات!

به خط تو رسیدن

میانبری که می بُرد مثبت پلک ام را

مثل تبخیر شدن ام از چشم هات،روز به روز

انتهای همین خط

صرفن چند رستاخیز لگد باید بخوری به بخت ام؟

بگو

مهلتی شاید نه ریختن ام     توی مچاله های زندگی ات!

- نسیم جعفری -