در هيئتِ هوا
دائم مراقبتم مي كند .
او هست
هر جا هوا كه هست
نه مي گريزم مي خواهم
نه مي توانم بگريزم
ناچار در هواي او هر چيز
مثل هوا زيبا مي گردد
من شكل ِ حرف ِ خودم مي شوم
گل شكل عطر ِ خودش
و اوست دوست
وقتي هوا مجسمه اي از
اوست .
يدالله رويايي - لبريخته ها -
|
+|
نوشته شده در شنبه
1386/04/16ساعت 10  توسط رادیکال
|